ونزوئلا قربانی رقابت قدرتهای بزرگ
ونزوئلا کشوریست در شمال آمریکای جنوبی. این کشور دارای ۲۸٫۵ میلیون جمعیت و ۹۱۶۴۴۵ کیلومتر مربع مساحت است و بزرگترین ذخائر نفتی جهان را دارد. اقتصاد آن بیشتر بر زمینه صادرات نفت تأمین میشود. به طوری که نفت ۵۰ درصد از ۴۸۲.۳۶ میلیارد دلار تولید ناخالص داخلی و ۹۵ درصد کل صادرات این کشور را تأمین میکند. صادرات این کشور نفت سنگین، فولاد، سیمان، برنج، ذرت، قهوه، ماهی، گوشت و آلومینیم میباشد.
با وجود این که کشاورزی این کشور در سالهای اخیر رشد ۷۵ درصدی نشان میدهد، بیش از ۳۰ درصد مردم زیر خط فقر زندگی میکنند و نرخ بیکاری بالای ۲۷ درصد گزارش شده است.
ونزوئلا از سال ۲۰۱۹ تحت تحریمهای شدید آمریکا قرار دارد و فشار خرد کنندهای را بر مردم این کشور وارد میآورد.
از نظر استراتژیک ونزوئلا یکی از کشورهای آمریکای لاتین میباشد که در گذشتهای نه چندان دور حیات خلوت آمریکا محسوب میشد.
این کشور به لحاظ اقتصادی با کوبا و ایالات متحده آمریکا بیشترین روابط را دارد ولی از نظر سیاسی و نیز اقتصادی گرایش به چین، روسیه و ایران را نیز از خود نشان میدهد. لذا ونزوئلا از یک جانب برای حاکمیت آمریکا بر نیم
کره غربی خطرناک میباشد و از جانب دیگر مورد توجه دولت آمریکاست: غارت منابع طبیعی و سرشار، استثمار نیروی کار کارگران و زحمتکشان این کشور و استقرارحاکمیت خود بر ونزوئلا جهت کنترل کل کشورهای آمریکای لاتین.
به دلايل فوق جناح حاکم از همان دوره اول حاکمیت ترامپ با گامهای بلند وارد درگیری با دولت مادورو گردید. این جناح تلاش میکرد مادورو را وادار به استعفا نماید و در صورت عدم موفقیت دولت او را سرنگون سازد. ترامپ در دور دوم ریاست جمهوریاش پرچم دروغین “مبارزه با باندهای مافیائی مواد مخدر“ را برای توجیه تهاجم خود به کشتیهای ونزوئلائی و کشور ونزوئلا در دست گرفت. ولی افکار عمومی جهان به این دغلکاری واقف است و ذات خودشیفته و فاشیستی ترامپ را میشناسد.
در ساعت ۶ صبح روز پنج شنبه ۲۰ آذر ماه ۱۴۰۴ (۱۱ دسامبر ۲۰۲۵) دو هلیکوپتر و تعدادی کماندو ارتش آمریکا به کشتی بزرگ نفتکش اسکیپر متعلق به ونزوئلا تهاجم کردند و بر عرشه آن فرود آمدند و کشتی را توقیف نمودند. این اقدام جهش بزرگی در تنشزائی کل منطقه و پایمال کردن حقوق و قوانین بینالمللی محسوب میشد. کش پتل، مدیر افبیآی گفت: «امروز اداره تحقیقات فدرال (افبیآی) و شرکای آن حکم توقیف یک نفتکش حامل نفت خام را در سواحل ونزوئلا اجرا کردند.» دولت آمریکا بی پرنسیپی و آنارشیسم خاص خود را بر کلیه دولتها و مردم جهان تحمیل میکند. به میل خود و بدون در نظر گرفتن منافع دولتها و یا مردم جهان، مؤسسات، افراد و یا چیزهای مختلفی را تحریم میکند. و بعد همین تحریم شدهها را تعقیب و یا تصرف مینماید.
پیش از تصرف این کشتی دولت آمریکا بزرگترین ناو هواپیمابر خود و بیش از ۱۵ هزار نیروی نظامی را به دریای کارائیب گسیل کرده بود. تفنگداران آمریکا ۲۰ بار به قایقهای ماهیگیری ونزوئلائی حمله کرده و بیش از ۸۰ نفر را به قتل رساندند.
این حملات تحت عنوان دغلکارانه و عوام فریبانه “مبارزه با مافیای مواد مخدر که مادورو در رأس آن است“ صورت گرفته است.
این کشتی بزرگ نفت کش حامل بیش از ۲ میلیون بشکه نفت سنگین ونزوئلا بود که بخشی از آن برای نیازهای نفتی کوبا و بخش دیگر برای تحویل به چین بارگیری شده بود.
شرایط عمومی جهان، موقعیت آمریکا در تقابل با چین و روسیه و همچنین مواضع سیاسی مادورو، حملات تفنگداران آمریکا به کشتیهای دیگر و تأسیسات ونزوئلا را حتمی میساخت. ترامپ گفت: «عملیات زمینی علیه کارتلهای مواد مخدر در خاک ونزوئلا نیز به زودی آغاز خواهد شد.» (آفتاب نیوز) در عین حال تشدید تنش با ونزوئلا حدود چهار میلیون ونزوئلائی ساکن آمریکا را در خطر اخراج قرار داده است. این خطر زمانی واقعیتر میشود که ترامپ ادعا میکند که ونزوئلائیها «صدها هزار زندانی را به آمریکا فرستادند.» به بیان دیگر ونزوئلائیهای ساکن در آمریکا گرایش به جنایت دارند. و عملیات آمریکا جان هزاران آمریکائی را از خطر اعتیاد به مواد مخدر نجات داده است.
آمریکای ترامپ که به خود اجازه میدهد نیروهای نظامیاش را تا دریای چین گسیل دارد و از جنوب به مرزهای چین نزدیک شود، به علت ضعیف مفرط اقتصادی، سیاسی و انفراد جهانی قادر به تحمل یک رژیم پوپولیست سرمایهداری با گرایش به شرق، در نزدیکی خود نیست.
لذا دولت ترامپ تصمیم گرفت یا مادورو را وادار به استعفا نماید و یا سرنگون کند. شکست ترامپ در این مورد میتوانست به ضعف جمهوریخواهان و باخت انتخاباتی او در مقابل حریف بیانجامد. ترامپ همه سرنوشت خود را در این کفه از ترازو قرار داده بود.
البته خائنین و وطن فروشانی همانند ماریا کورینا ماچادو نیز در درون ونزوئلا جاده صاف کن تهاجم نیروهای آمریکا به این کشور بودند. وقتی از ماچادو در مورد حمله تفنگداران آمریکا به کشتی نفت کش و حمله قریب الوقوع به ونزوئلا سؤال میشود، میگوید: «کشورش همین حالا هم تحت تهاجم روسیه، ایران، حزبالله، حماس و کارتلهای مواد مخدر قرار دارد.»
ولی خانم ماچادو هر روز منفورتر، منفردتر و دایره طرفدارانش کوچکتر میشود. زمانی که مادورو برای مقابله با تهاجم نظامی آمریکا، آموزش نظامی برای همه مردم را مطرح کرد، بسیاری از طرفداران ماچادو به این جریان پیوستند و از این رهبر خائن و سیاستاش دور شدند.
مادورو در مقابل این تهدیدات گفت که هدف آمریکا با گذر از سرنگونی او برای رسیدن و در اختیار گرفتن نفت ونزوئلاست و توقیف کشتی نفتی این کشور توسط آمریکا «اقدامی از جنس دزدی دریایی» است.
دِلسی رودریگز، معاون رئیس جمهور ونزوئلا، نیز اعلام کرد که: «اظهارات دونالد ترامپ نیت واقعی ایالات متحده برای به دست گرفتن کنترل نفت، زمین و مواد معدنی ونزوئلا را آشکار میکند.»
در درون ونزوئلا مردم هر روز و هر چه بیشتر علیه تهاجم آمریکا منسجم و آمادهتر میشدند در حالی که در آمریکا تضاد بین جمهوری خواهان و دمکراتها هر روز شدیدتر میگردید. «چاک شومر رهبر اقلیت سنا، بار دیگر خواستار انتشار کامل تصاویر حملات دوم سپتامبر به قایق مظنون به قاچاق مواد مخدر ونزوئلا شد و هشدار داد که نبود شفافیت خطرات حقوقی برای نیروهای نظامی ایجاد میکند و اعتماد عمومی را تضعیف میسازد.»
وقتی از ترامپ سؤال شد که چه زمانی ویدئوی این عملیات منتشر میشود میگوید: «نمیدانم چه مسالهای وجود دارد، اما هرچه باشد قطعا منتشر خواهد شد. مشکلی نیست.» البته ایشان بعداً از انجام این مهم شانه خالی کرد.
سیاست ترامپ در تهاجم به ونزوئلا حتی در درون ارتش نیز تضادهای شدیدی را باعث گردیده است. یکی از تظاهرات این تضاد، استعفای آلوین هولسی، دریاسالار ارتش آمریکا از سمت خود بود.
رویتر مینویسد: «دریاسالار مسئول نیروهای نظامی ایالات متحده در آمریکای لاتین، روز جمعه دو سال زودتر بازنشسته خواهد شد. این اتفاق کمسابقه در میانه افزایش تنشها با ونزوئلا که شامل توقیف یک نفتکش در روز چهارشنبه و بیش از ۲۰ حمله مرگبار به قایقهای مظنون به قاچاق مواد مخدر میشود رخ میدهد.» (سایت قطره) برخی سناتورهای آمریکا معتقدند که استعفای او به علت مخالفتاش با حمله ارتش آمریکا به کشتیهای “مظنون به قاچاق مواد مخدر در کارائیب“ میباشد.
در عین حال در روزهای اخیر تظاهرات میلیونها آمریکائی علیه ترامپ با شعار “نه به جنگ با ونزوئلا“ در بیش از ۶۰ شهر در آمریکا جریان داشت. این تظاهرات با مشارکت بسیاری از اتحادیههای کارگری، دانشجوئی، احزاب، سازمانها و گروههای کمونیست و چپ، دمکرات و ضد جنگ سازمان یافته است. بر زمینه “نه به جنگ با ونزوئلا“ اکثریت مردم جهان نیز علیه سیاست فاشیستهای آمریکائی موضع دارند و مبارزه میکنند.
ناشی از چنین فشاری در آمریکا و سطح بینالمللی است که روسیه و چین بر موج آن سوار شدند.
بلافاصله بعد از دزدی نفتکش ونزوئلا توسط ارتش آمریکا و اعتراض مردم آمریکا علیه آن، پوتین با مادورو تلفنی تمام میگیرد و بر همبستگی مسکو با مردم ونزوئلا و پشتیبانی از دولت این کشور تاکید میکند.
دولت چین نیز پشتیبانی خود از دولت مادورو را اعلام کرده و میگوید: «استقرار نیروهای نظامی آمریکا در اطراف ونزوئلا میتواند ثبات و صلح منطقه را تضعیف کند و آزادی و امنیت کشتیرانی در آبهای منطقه را تحت تأثیر قرار دهد.» ونزوئلا در بین کشورهای آمریکای لاتین بیشترین واردات را از چین دارد. کل تجارت چین و ونزوئلا در سال ۲۰۲۴ بین ۶ تا ۷ میلیارد دلار بود. واردات چین از ونزوئلا در سال ۲۰۲۴ حدود۱٫۶ میلیارد دلار و صادرات چین به این کشور در همان سال حدود ۴٫۸ میلیارد دلار بوده است. در عین حال ونزوئلا یکی از کشورهای تامین کننده نفت چین به حساب میآید. لذا ماندگاری مادورو برای چین از اهمیت بالائی برخوردار بود.
اتحادیه اروپا نیز بر حل اختلاف از طریق روابط دیپلماتیک پافشار میکرد.
فشارهای عظیم مردم جهان به ویژه مردم آمریکا علیه جنگ با ونزوئلا و مواضع دولتها علیه آمریکا، ترامپ را در مخمصهای لاعلاج گرفتار کرده بود.
تا کنون تمام سیاستهای ترامپ در عرصه بینالمللی و داخلی با شکست رو به رو گشته است. اگر این سیاست نیز شکست میخورد، هیچ اعتباری برای ترامپ باقی نمیماند. لذا در ساعت ۵:۳۰ دقیقه صبح ۳ ژانویه ۲۰۲۶ نیروهای نظامی آمریکا که مدتها برای تهاجم سریع به ونزوئلا آموزش دیده بودند، حملات برق آسای خود را آغاز میکنند ، مادورو و همسرش را به اسارت میگیرند و به آمریکا میبرند. این واقعه علاوه بر این که مخالف تمام قراردادهای بینالمللی، حاکمیت و استقلال ملی و پایمالی دستاوردهای پرولتاریای یک کشور علیه بورژوازی داخلی خود است، میتواند در مناسبات قدرتهای بینالمللی تغییر ایجاد کند.
در روز پنجم ژانویه ترامپ به جانشین مادورو اخطار میدهد که «یا میتوانید رهبری کنید یا کنار بکشید. ما اجازه نخواهیم داد که شما جلوی نفوذ ما را بگیرید.» (بی بی سی فارسی) و این نفوذ هیچ هدفی غیر از چپاول همه ثروتهای موجود در ونزوئلا را ندارد. چین از نفت ونزوئلا محروم میشود، این نفت به آمریکا و اروپا صادر خواهد شد. وابستگی اروپا به نفت و گاز روسیه کم خواهد گشت و روسیه مجبور میگردد نفت خود را ارزانتر به چین بفروشد.
بر این مبنا چین بلافاصله خواستار آزادی مادورو گردید. روسیه نیز اعتراض نمود. اتحادیه اروپا نیز موضع مخالف اتخاذ کرد و مردم بهت زده جهان نیز بخشاً علیه چنین جنایتی به خیابانها آمدند.
چین و روسیه غیر از یک نوشته اعتراضی هیچ تکانی به خود ندادهاند. چند روز پیش پوتین پشتیبانی بی دریغ روسیه از ونزوئلا را به مادورو قول داده بود. همه امپریالیستها در مورد کشورهائی که به آنها تمایل دارند چنیناند. به این کشورها خیانت میکنند.
نظم کمونیستی
۲۵ دی ماه ۱۴۰۴
