خودکشی سربازان اسرائیلی
هر جنگی از دو سو قربانی میگیرد، از سوی مورد تهاجم و از سوی متهاجم. قربانیان جنگی در دوران سرمایهداری که با تکنولوژی پیشرفته پیش میرود، بیشتر از غیر نظامیان است. از مردم غیر نظامی غزه حداقل ۶۳ هزار نفر جان خود را از دست دادند. این آمار رسمی است ولی «کارشناسان سازمان ملل متحد تخمین میزنند که تعداد واقعی فلسطینیهای کشته شده میتواند به ۲۰۰۰۰۰ نفر برسد. دلیل این امر این است که بسیاری از فلسطینیها مفقود یا در زیر آوار ساختمانهای فروریخته گرفتار شدهاند و نمیتوان آنها را نجات داد.»
اسرائیل نیز در این جنگ مرگبار قربانیان بسیار داده است. به نوشته دنیای اقتصاد، پایگاه خبری عبری زبان داوار گزارش میدهد که یک سال بعد از آغاز درگیری اسرائیل در غزه، «شمار کشتههای اسرائیل براساس آمار رسمی که نهادهای رسمی اسرائیلی آن را منتشر کردهاند از مرز ۱۶۸۴ نفر گذشته است... شمار زخمیها و قربانیان این عملیات هم بیش از ۷۰ هزار نفر است» ولی رسانههای اسرائیلی این تعداد را به ۲۰۰۰۰ نفر کاهش میدهند.
این تعداد قربانی از دو جانب، ناشی از تقابلات نظامیست، در حالی که قربانیان روانی ناشی از جنگ بمراتب بیشتر بوده و تأثیر اجتماعی آن بسیار دیرپاتر و هولناکتر است.
غزه مورد تهاجم بود، با خاک یکسان شد، بیش از دو میلیون آواره و دهها هزار کشته داد. مردم در مبارزه و مقاومت، در تشنگی، گرسنگی و بیماری، جنگ را به پیش میبردند و تحمل میکردند. لذا مشکلات و بیماریهای روانی ناشی از جنگ نمیتواند زیاد گسترده باشد. زیرا مقاومت کردن و سرکوب شدن، عارضه کمتری از پاسیو ماندن و سرکوب شدن دارد.
ولی در جانب اسرائیل وضع طور دیگری ست.
آنها تعداد کمتری کشته و زخمی دادند ولی گستره آشفتگی و بیماریهای روانی ناشی از جنگ در بین سربازان اسرائیلی به مراتب بیشتر از نیروهای نظامی غزهایست.
«وزارت دفاع میگوید ۴۵٪ از ۲۰۰۰۰ سرباز زخمی دارای جراحات جسمی، ۳۵٪ مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه یا سایر بیماریهای روانی هستند و ۲۰٪ از نظر جسمی و روحی رنج میبرند.» (The Time of Israel)
باشگاه خبرنگاران جوان گزارش میدهد که «در یکسال و نیم گذشته ۲۷۹ مورد اقدام به خودکشی توسط سربازان اسرائیلی ثبت شده است.»
«با خودکشی یک سرباز تیپ گلانی در پایگاهی در شمال اسرائیل، آمار خودکشی نظامیان این ارتش از ابتدای سال ۲۰۲۵ به ۱۸ نفر افزایش یافت.» (TRT فارسی)
آنچه در زیر میآید، از گفتهها و صحنههائیست که سربازان آمریکائی در ویتنام، عراق و افغانستان به تصویر کشیدهاند.
پیش از جنگ سربازان را به لحاظ آمادگی نظامی و روحیه جنگی تعلیم میدهند. آنها را برای تهاجم و کشتار دیگران آماده میکنند. سرباز اسرائیلی در لحظه تهاجم فقط به کشتار و پیروزی میاندیشد. برای ترفیع درجه باید خود را به افسران مافوق خود بنمایاند. باید بیشتر تخریب کند و بکشد.
سرباز اسرائیلی با این روحیه وارد غزه میشود. در درگیری شاهد جنایاتی میشود که خود انحام میدهد: با آرپیجی خانهها را بر سر ساکنان آن خراب میکند. صدای ناله زخمیها را میشنود که کمک میطلبند. ولی این سرباز از این حالت در آن شرایط لذت میبرد. بیشتر آدم میکشد، بیشتر تخریب میکند. آنگاه وارد خانهها میشود. لوله تفنگ خود را در دهان نوزادان، زنان و مردان زخمی بی پناه فرو میبرد و شلیک میکند. خون به بیرون میپاشد و صورت سرباز اسرائیلی را رنگین میکند. در این لحظات او گرم کار خود است. ادامه میدهد و حاصل جنایات خود و هم کاران خود را نیز میبیند. تا چشم کار میکند خرابه میبیند و رنگی که همه چیز را پوشانده، خون است.
این سرباز با افتخار روز را به پایان میرساند. شب در خواب چهره نوزادی که با شلیک تفنگ او در دهانش کشته شده جلویش ظاهر میشود و دست از سرش بر نمیدارد، کشتهها جلویش رژه میروند و آوارهائی که بر سر مردم غزه ریخته است، بر سر خودش فرود میآید. این سرباز خسته از خواب بر میخیزد و روز دیگری را با کشتار و تخریب آغاز میکند و به پایان میرساند. در تنهائی به خود میآید، از خود نفرت میکند و صحنههای جنایت بر ذهناش هجوم میآورد و زندگی را برایش به جهنمی از نفرت و پشیمانی تبدیل میکند که خلاصی از آن ممکن نیست. یک راه پیش پایش باز میشود: خود کشی.
این روند در مورد سربازان ذخیره اسرائیلی شدیدتر است و بیماریهای مهلک روانی در آنها گستردهتر و عمیقتر تأثیر میگذارد.
«طبق گزارشها، خودکشی در میان نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) به بالاترین حد خود در ۱۳ سال گذشته رسیده است. از آغاز جنگ اسرائیل و حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، تا ژوئیه ۲۰۲۵، حداقل ۵۴ سرباز بر اثر خودکشی جان خود را از دست دادهاند. این شامل ۱۶ خودکشی در سال ۲۰۲۵، ۲۱ مورد در سال ۲۰۲۴ و ۱۷ مورد در سال ۲۰۲۳ میشود - در مقایسه با ۱۴ مورد در سال ۲۰۲۲ و ۱۱ مورد در سال ۲۰۲۱.» (سایت Psycholog Today)
«دادهها نشان میدهد که بیشتر سربازانی که سال گذشته جان باختند، نیروهای ذخیره بودند. ده هزار نیروی ذخیره و وظیفه - بیش از نیمی از کل کسانی که از جراحات مرتبط با جنگ رنج میبرند - از نظر روانی آسیب دیدهاند و به اختلال استرس پس از سانحه یا سایر اختلالات سلامت روان ناشی از استرسهای نبرد در میدان جنگ مبتلا هستند.» (Israelnetz)
روزنامه اسرائیلی هیوم نیز مینویسد: ۲۱ سرباز در سال ۲۰۲۴ خودکشی کردهاند.
خودکشی سربازان اسرائیلی، فقط ناشی از جنایاتی که آنها در غزه انجام دادند نیست بلکه عدم رسیدگی به مشکلات روانی آنها توسط دولت سرمایهداری و فاشیستی حاکم نیز میباشد. شورای نظامی اسرائیل در جهت گسترش منافع سرمایهداری حاکم بر اسرائیل و آمریکا، جوانان کشور را به میادین جنگ میفرستد. آنها را به کشتار و تخریب تشویق میکند. این جوانان برای شورای نظامی اسرائیل چیزی جز ابزار رسیدن به هدف به حساب نمیآیند. وقتی کار این سربازان به پایان میرسد، یعنی تاریخ مصرف شان تمام میشود، آنها رابه حال خود رها میکنند.
این پروسه فقط مربوط به اسرائیل نیست. همه دولتهای سرمایهداری چنین برخوردی را با سربازانشان دارند.
Domradio گزارشی بدین مضمون انتشار داده است: تقریباً ۳۰۰ هزار نفر از ۱.۷ میلیون سرباز آمریکایی که در عراق و افغانستان خدمت کردند، از "زخمهای نامرئی" یا به اصطلاح اختلال استرس پس از سانحه رنج میبرند... فقط نیمی از آنها تحت درمان هستند. در سال ۲۰۰۷ حدود ۷۹۰ سرباز آمریکائی خودکشی کردهاند ولی این آمار درست نیست. ایرا کاتس، رئیس بخش بیماریهای روانی جانبازان آمریکا میگوید: به طور متوسط در هر روز ۱۸ خودکشی حادث میشود.
بر اساس دادههای اداره امور کهنه سربازان آمریکا (VA)، تعداد خودکشی سربازانی که مستقیماً در جنگ ویتنام شرکت داشتند ۲۲۷۳۶ نفر برآورد میشود.
در نتیجه جنگهای جنایتکارانهای که سرمایهداری به راه میاندازد و سربازان را به صورت کالاهائی که باید بازار کالاهای دیگر را بگشایند، به میدان نبرد میفرستد، باعث آسیب های روانی بسیار جدی در این سربازان میگردد که به خودکشی برخی از آنها میانجامد.
در جنگ اسرائیل با مردم غزه نیز دقیقا این چنین روی داده است: کشته و زخمی شدن هزاران سرباز، و خودکشی صدها سرباز دیگر در اثر آسیب های روانی در این نسل کشی بی نظیر.
تأثیر هزاران سرباز با آسیب روانی در جامعه، فقط در خود سربازان نمیماند، خانواده آنها را در درجه اول بیمار میسازد، آشفتگی در روابط خانوادگی ایجاد میکند و پیوندها را از هم میگسلد. در مواقعی هم سرباز آسیب دیده همه افراد خانواده و خودش را میکشد. در واقع آسیب روانی سربازان در اسرائیل کل جامعه را تحت تأثیر قرار میدهد. خشم و عصیان در بین مردم ایجاد میکند و سطح جنایات را در داخل کشور بالا میبرد.
دولت چنین جوامعی نیز تا وقتی برای سربازانش ارزش قائل است که آن سرباز به جنگ میرود تا بکشد، تخریب کند و یا کشته شود. لذا در نظام سرمایهداری بعد از هر جنگی سربازان در صف اول فراموش شدگان قرار میگیرند.
نظم کمونیستی
۲۵ دی ماه ۱۴۰۴
